Deerhound algemeen
Nog even een update van 2025
11 januari 2026 | 
Author 
Het jaar 2025 begon slecht voor ons. Nadat ik Brandir op 6 januari een Librela injectie had laten geven vanwege erge pijn in en kreupel lopen met zijn rechter voorpoot, kwam er geen verbetering maar verslechtering. Binnen drie weken was zijn pols enorm dik geworden en voelde warm aan. Op donderdagavond, 30 januari, liep ik een klein stukje met Brandir door ons bos en ineens stond hij op drie poten. Hij wilde geen stap meer verzetten en had duidelijk ontzettende pijn. Heel langzaam zijn we naar huis gelopen en is hij op zijn bedje gaan liggen. Hij is hier niet meer van opgestaan tot de volgende middag rond 12.00 uur toen hij hoog nodig naar buiten moest. Zelfs voor zijn ontbijt stond hij niet op en dit zei mij meer dan genoeg.
Onze lieve buurtjes, die altijd gek zijn geweest op de hounds en met name Brandir, kwamen nog even afscheid van hem nemen. Ook zij zullen hem ontzettend missen.
Brandir was een super makkelijke Deerhound, altijd een gentleman, hij had veel humor en kon intens knuffelen maar hield niet van showen en coursing was ook niet zijn ding. Hij heeft met ons heel wat afgereisd, wel 12 landen heeft hij bezocht, van noord Finland tot en met Italië.
Hij leeft voort in zijn dochter, kleindochter en -zoon en achterkleinkinderen.
Even na enen kwam Victoire om Brandir van zijn pijn te verlossen.
Brandir mocht 12 jaar, 8 maanden en 2 weken oud worden.
Nicky met Brandir en zijn achterkleindochter Cephyr.
De eerste puppen zijn inmiddels de deur uit maar het duurde nog even voordat ze allemaal weg waren. De meesten zijn, of met z’n tweeën of, ergens beland waar een andere windhond is. Eén pup is enigs-kind maar die krijgt zoveel aandacht en heeft zoveel speelvriendjes, die komt niets te kort.
De laatsten vertrokken op 7 maart naar Slovenië en Servië. Een hele lange reis maar gelukkig met z’n drieën tegelijk. Onderweg is Caelen James afgegeven in Slovenië en hij is terecht gekomen bij een jonge barsoi waar hij inmiddels de dikste vriend van is.
Wat werd het hierna stil en rustig!
Cephyr (rechts) en Chenea hadden gelukkig elkaar nog om te spelen en te rennen.
9 Maart was de ALV van WRV ’t Haasje met aansluitend een coursingtraining. Hier hebben Cephyr en Chenea hun eerste stapjes op een ‘officieel’ coursingveld gezet. Natuurlijk hadden we thuis al wat gedaan met ze, met het oude handdraaitoestel, en ze waren zeer geïnteresseerd in dit nieuwe spelletje. Maar hier was toch wat anders, een andere, onbekende omgeving en meer afleiding. Maar de tweede keer ging het al een stuk beter.
Op 22 maart hadden we de eerste coursing van het jaar op Ronostrand. Wederom alleen Crumbaugh en Charlaigne gemeld. Cranston heeft zich op vrijdag lekker kunnen uitleven.
Donderdag 3 april vertrokken we naar Alphen alwaar de coursing van WRV ’t Haasje werd gehouden. Op vrijdag eerst de training waar Cephyr en Chenea ook weer even aan het haas mochten snuffelen. Ze deden het allebei fantastisch!
Deze keer had ook Augusto Frade zijn Deerhound teef Teresa of Muma aangemeld, er zouden dus 3 Deerhounds aan de start verschijnen. Maar helaas kwam Crumbaugh niet door de dierenarts controle en liepen dus alleen de twee meiden, Teresa en Charlaigne. Charlaigne maakte er in de tweede omloop weer een potje van door flink af te snijden. Alleen kwam ze toen dusdanig verkeerd uit dat ze de achterstand nooit meer kon inhalen.
Twee weekenden later, 19 april, hadden we de coursing in Lelystad. Ook hier alleen Charlaigne en Teresa aan de start. Ze deden niet voor elkaar onder en ondanks dat ze beiden het terrein goed kennen, liepen ze toch bijna het hele parcours zonder al te veel af te snijden. Ze eindigde met dezelfde punten maar omdat Charlaigne ’s morgens en Teresa ’s middags 3 puntjes meer had, werd zij wederom eerste.
Op 29 & 30 mei was het Sighthound Weekend met op de 29ste de Kampioenschapsclubmatch. Helaas maar 15 Deerhounds gemeld, 1 absent.
BOB was Victor Prince Jr. Sense of Beauty van Ineke en Jasper de Vos en Charlaigne werd BOS.
Voor de Windhonden CAC show waren maar 9 Deerhounds gemeld. In de erering werd Chenea Beste Puppy en Charlaigne Beste Gebruikshond.
Op zaterdag hadden we een funcoursing georganiseerd en al met al hadden we een stuk of 50 windhonden die zich na de shows wel even wilde uitleven. Zeer indrukwekkend was een jonge Magyar Agar die voor het eerst het coursingveld betrad. Maar hij had het spelletje gelijk door en toonde zijn talenten. Ook waren er 9 Azawakh’s, een uniek aantal!
4 Juni vertrokken we richting Tüttleben voor één dag show en twee dagen coursing. De coursing werd wederom verzorgd door CC200. Voor de show waren alleen Cephyr, Chenea en Charlaigne ingeschreven en voor de coursing helaas alleen Crumbaugh, Charlaigne en Islay’s Scara Brae. Deze laatste ging met de eer strijken.
Chenea vond de Rode Wouwen, die constant boven het midden terrein van de renbaan en het coursingveld rondvlogen, erg interessant.
Van Tüttleben gingen we naar een camping onder Berlijn, waar we een aantal dagen bleven staan voordat we verder gingen naar Polen.
De camping lag aan een meer, in een uitgestrekt bos van nagenoeg alleen maar hele hoge dennenbomen zodat je alleen tegen de stammen aankeek.
De plaatsen waren minimaal gemarkeerd en de bodem was niet bepaald vlak.
De weg er naartoe was bijna onberijdbaar zodat je met de caravan een half uur deed over één kilometer!
Maar toch was het geen verkeerde camping.
’s Avonds als de strandjes leeg waren konden de hounds er zich heerlijk uitleven en in de bossen rondom kon je goed wandelen.
Na het weekend zijn we vertrokken naar een camping vóór Poznan. Ook hier een klein meertje en een leuk bos waar de hounds konden rennen en spelen.
Toen wij aankwamen waren we de enige en dachten te kunnen genieten van de rust maar in de loop van de middag kwam er een enorme groep campers binnen druppelen en even later werden we omsingeld door een hele grote groep caravans en campers die ’s avonds een gouden bruiloft gingen vieren!
Nou met de rust was het wel gedaan!!
Vrijdag 20 juni pakten we de boel weer in en gingen naar Gniezno, aan de andere kant van Poznan, omdat Simon daar een tweedaagse coursing moest jureren.
Toen we daar begin middag aankwamen waren ze nog volop bezig met het oogsten van het gras. Ettelijke enorme machines reden op de twee enorme velden in een record tempo om de terreinen coursingvriendelijk te maken.
Zeer indrukwekkend om te zien.
We werden boven op een heuvel geplaatst met onze caravan, geen boom in de wijde omgeving en helaas ook totaal geen andere mogelijkheid dan altijd het zelfde zandpad op en af te lopen met de hounds. Het was bloedheet en dus enorm afzien.
Op zaterdag hebben we de hounds nog wel laten lopen, als begeleidhond voor licentielopen maar zondag was het echt te heet en zijn we ook zo snel mogelijk na de prijsuitreiking vertrokken. Terug naar de camping vóór Poznan.
De volgende ochtend konden we net op tijd vertrekken voordat er een enorme onweersbui losbarsten, we waren ontzettend blij dat we niet meer met voortent enz. op de heuvel in Gniezno stonden!!
Daar ik op 3 juli een nieuwe heup kreeg, hadden we een paar weken rust en konden we genieten van ons eigen paradijsje.
Op 11 augustus was de caravan weer ingepakt en vertrokken we naar Hermannsburg om Sonja en Karl Heinz te bezoeken. Het was te warm om iets te ondernemen dus we hebben lekker geluierd. De hounds hebben zich wel geamuseerd want voor de puppen was het een nieuwe omgeving wat ze erg leuk vonden.
Woensdagochtend weer op pad want we moesten wederom naar Polen. Ditmaal had Simon, met medewerking van Benny de Winter, een veld te verzorgen voor het Pools Kampioenschap Coursing. Samen met Benny en Ghilaine hebben we nog op een camping gestaan waar het verboden was om een hekje op te zetten. We hebben toen de voortent maar weer opgezet om de hounds binnen de perken te houden maar dat lukte niet al te goed. Ze hadden toch graag wat meer ruimte en ontsnapte zo af en toe.
Donderdag waren we in Racot, nabij Poznan, alwaar het kampioenschap plaatsvond. Gelukkig konden we onder grote bomen de boel opbouwen zodat we nog wat schaduw hadden want het was erg warm. Vooral op vrijdag, toen Simon het parcours moest opbouwen, was het bloedverziekend heet!
Een mooie zonsondergang in Racot.
Ik had geen hounds gemeld voor het Kampioenschap. Achteraf jammer daar er wel vier honden uit Tsjechië liepen maar Charlaigne, Crumbaugh, Cranston, Cephyr en Chenea konden gelukkig zaterdagmiddag toch nog even de benen strekken.
Links Crumbaugh onder rood met Charlaigne. Onder Cephyr.
Links Chenea, onder Cranston
Maandagochtend vertrokken we naar Göhlsdorf waar Simon wederom de coursing mocht verzorgen. We stonden samen met Benny en Ghilaine op de grote kampeerweide en konden vrijelijk gebruikmaken van het omheinde coursingveld. Op donderdag kwamen de eerste deelnemers al langzaam binnendruppelen en eind van de vrijdag was het kampeerveld helemaal vol. Zoals gebruikelijk, een aardig aantal Deerhounds gemeld, in totaal 9 waaronder dus ook Crumbaugh en Charlaigne. Cephyr, Chenea en Cranston mochten op vrijdag het parcours uit proberen.
Op zondag de Landessieger Show waarvoor maar drie Deerhounds gemeld waren. Charlaigne werd BOB.
Maandagochtend hebben we weer de boel ingepakt en zijn richting Rijsbergen vertrokken.
Crumbaugh onder wit.
Charlaigne onder wit.
Zaterdag 30 augustus verzorgde CC2000 de Barsoi Funcoursing te Baarle-Nassau. Zoals gewoonlijk liepen ook onze hounds het parcours. Cephyr was vreselijk fanatiek en stal de show met een spectaculaire kill.
Charlaigne liep met Crumbaugh maar zij maakte er weer zo’n potje van dat, dat bleek helaas veel later, ze met beide achterbenen dusdanig in de touwen was gelopen en zich zo erg had geblesseerd dat ik gelijk naar een dierenarts moest. Gelukkig kon ik in Hoogstraten terecht bij de dienstdoende arts, die na het goed bekeken te hebben, constateerde dat het alleen oppervlakkig was. Maar wel dusdanig dat het onder narcose gehecht moest worden.
Hij is dik een uur aan het hechten geweest maar helaas bleek op de maandag erna dat een aantal het niet hadden gehouden. Opnieuw een paar nietjes erin gezet en weer verbonden. Ondanks dat de wonden niet op een punt zaten dat bij lopen onder spanning kwam, hielden de hechtingen niet en lag alles eind van de week weer voor het grootste gedeelte open. Toen zijn we begonnen met blauw licht therapie en dat werkte fantastisch! Binnen 4 behandelingen waren de wonden gesloten zonder grof litteken weefsel!
Ik was wel erg blij dat we een heel goed soort touw hebben wat nagenoeg niet snijdt. Als het b.v. nylon zou zijn geweest, had ze nooit meer kunnen lopen.
Dus als uw hound ooit een verwonding heeft die moeilijk geneest, denk dan aan blauw licht therapie!
Precies een week later, op zaterdagavond 6 september, brak Cephyr een teen en ben ik weer naar Hoogstraten gereden. Het was geen gecompliceerde breuk maar de botdeeltjes lagen niet mooi tegen elkaar. De enige optie was tapen. Na drie weken hebben we een foto genomen maar er was geen botgroei te zien. Met 6 weken wel een beetje maar minimaal. Intussen werd er door de artsen over amputatie gesproken maar dat zag ik absoluut niet zitten. Eindelijk met 10 weken waren de botdeeltjes dusdanig aan elkaar gegroeid dat Cephyr weer mocht rennen en spelen. Iedereen blij!!
Charlaigne met dochter Cephyr in de ziekenboeg.
WRV “t Haasje hield haar Dommel Coursing op 27 & 28 september in Borkel en Schaft. Een nieuwe en hele fijne locatie. Je kan er prima wandelen met de hounds en de camping is ruim met goed sanitair. Ook erg leuk was dat je er in het restaurant met de hele groep kon genieten van een BBQ! De eigenaar stond het vlees te bereiden op een grote BBQ en langs de wand stond een heel buffet met verschillende salades, sausen en stokbrood. Super lekker en goed verzorgd.
Wel jammer dat een gedeelte van ‘het coursingveld’ pas was ingezaaid zodat dat niet gebruikt kon worden maar Simon wist er toch een leuk parcours weg te leggen van voldoende lengte en met uitdagingen.
Daar Chenea de rare gewoonte heeft ontwikkeld om het haas te gaan besluipen, besloten we om haar met een andere hound te laten lopen. Dit ging prima met sloughi Azra van Els Siebel. Ze moest wel direct starten anders kwam ze niet meer aan de bak. Hopelijk blijlft ze het nu goed doen.
Helaas waren wederom alleen Charlaigne en Crumbaugh gemeld. Ik vond het doodspannend want Charlaigne liep natuurlijk weer af te snijden maar gelukkig ging het goed en kwam ze heelhuids het veld af.
Op donderdag 2 oktober vertrokken we weer met de caravan richting Welzheim, in het zuiden van Duitsland, om deel te nemen aan de Deerhound Jahresausstellung. Met één overnachting onderweg, kwamen we daar vrijdagmiddag aan. Toen was het nog droog! Helaas bleven de weergoden ons niet goed gezind en al snel werd het één grote baggerbende.
Zaterdag dus de show. Er waren 34 Deerhounds gemeld en 5 absenten voor keurmeester Ali Morton van de Cotherstone kennel uit Schotland. Een keurmeester naar mijn hart! Zij heeft 3 x Veel Belovend, 6 x Uitmuntend, 18 x Zeer Goed (nog teveel) en 2 x een G gegeven (dit konden er wel meer zijn).
Chenea werd tweede in de jeugdklas en Cephyr vijfde. Cytaugh werd derde van de drie veteranen en Charlaigne eerste van de twee gebruikshonden. Vervolgens versloeg Charlaigne de openklas- en kampioensklas teef en werd tweede beste teef achter de jeugdteef Lady Ness of Scottish Arrows van Lidia Pitek uit Polen.
Gebruikshondenklas
Links: Lidia Pitek (links) en Ali Morton met Beste Reu Elton Pinehurst en Beste Teef en BOB Lady Ness of Scottish Arrows. Onder: dezelfde Deerhounds in een mooi plaatje.
Zondag werd de coursing gehouden maar helaas waren van de maar 5 gemelde hounds, 3 aanwezig. Erg jammer. Alyesha Under Sharp Hill van Gabriele Klenk werd eerste, Crumbaugh tweede en Charlaigne derde maar ze kreeg wel de titel “Schönheit und Leistung Jahresseigerin” omdat zij een Uitmuntend tijdens de show had gekregen en Alyesha een Zeer Goed.
Charlaigne met haar gewonnen wisselprijzen voor Beste Gebruikshond de Wanderpreis “Of the Scottish Highlands” van Ruth Oess (links) en “Quodlibet Drambui Trophy” voor Schönheit und Leistung Jahressiegerin van Gert Zekert.
Van de 21 namen die op de “Of the Scottish Highlands” wisselprijs zijn geplakt, zijn er 7 van O’Cockaigne hounds en 3 keer staat mijn Terichline Thistle erop. Toch leuk!
Vanwege dat alles drijfnat, klam en smerig was, zijn we de volgende dag maar in één keer terug naar huis gereden.
25 Oktober was het weer tijd voor een CC2000 happening. Een bijna 60 hounds waren er aangemeld en velen bleven ook op de camping overnachten. Helaas werkte wederom de weergoden niet mee en begon het zaterdagmiddag zo hard te regenen dat we geen tweede omloop konden doen zonder het hele terrein kapot te rijden met de quad. Maar iedereen had het toch ontzettend naar de zin en ’s avonds hebben we met zo’n 24 man lekker zitten BBQ’en in het restaurant. Erg gezellig!
Nog een paar leuke videootjes van wat er zoal bij CC2000 gebeurt.
Crumbaugh loopt samen met Tico en Ophra, de galgo’s van Desiree en Roel.
Ons laatste evenement van het jaar was de coursing te Ravels, België op 8 november. We zijn toch maar weer met de caravan gegaan omdat het ’t makkelijkst is met alle hounds en het ook wat gezelliger is. En daar doen we het tenslotte ook voor! De hounds hebben allemaal hun benen kunnen strekken en zijn zonder verdere blessures aan het eind van het couringseizoen gekomen.
Nog even de kerstfoto gemaakt op 8 december en daarna allemaal in winterslaap!
Het was een bewogen en druk jaar met veel leuke dingen maar ook intens verdriet en veel zorgen. Hopelijk wordt het dit jaar wat gelijkmatiger. In ieder geval staan er weer genoeg leuke dingen op de agenda!
Posted in 2026, Buitenland, Deerhound algemeen, Lure Coursing, O'Cockaigne Landgoed, Show | 
Tags: Charlaigne O'Cockaigne, Chenea O'Cockaigne, Chephyr O'Cockaigne, Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden, Cranston Argyll O'Cockaigne, Crumbaugh O'Cockaigne, Nimloth Brandir | 
Comments Closed
Even updaten.
Na mijn laatste update in augustus crashte mijn laptop en na weken weg te zijn geweest kreeg ik hem terug, maar toen deed hij het nog niet! Ook bleek dat er bijna niets op de back-up stond die gemaakt was!! Alles weg! Weer weggebracht en na een maand kregen we te horen dat hij helaas niet meer te repareren was. Al met al duurde het een aantal maanden voordat ik een nieuwe kreeg en toen bleek dat ik niet meer kon inloggen op mijn website!!
Deze week is het eindelijk gelukt en nu kon ik verder waar ik gebleven was. Maar door alle updates van mijn website heb ik de grootste problemen met het vullen van een pagina en duurt het eeuwen voordat het naar mijn zin is. En het is nog steeds niet naar mijn zin, maar ja, ik moet wel!
Laten we gewoon beginnen bij het begin van vorig jaar.
De eerste coursing van het jaar 2023 was op 18 maart op het RONOstrand in Een. Omdat Cranston zwaar geblesseerd was en Cytaugh nog helemaal niet in conditie was, liet ik alleen Crumbaugh en Charlaigne lopen. Was eigenlijk wel zo relaxed want je hebt je handen al vol aan dit stel!
Charlaigne met haar snelle oortjes.
Het weekend daarop, 25 maart, hadden we onze CC2000 coursingdag. De weersvoorspelling was fantastisch maar helaas bleken ze op de dag zelf niet helemaal te kloppen. De regen kwam regelmatig met bakken uit de lucht en in zulke hoeveelheden dat alles één groot moeras werd. Aan het eind van de dag, toen alles was opgeruimd, moest de auto, die beladen was met alle coursing-apparatuur, door een tractor uit de modder worden getrokken. Hij was tot aan zijn assen in de blubber gezakt! Maar de mensen die zich hadden aangemeld waren bijna allemaal aanwezig en hadden ondanks het weer een leuke dag. Hopelijk durven ze de volgende keer weer te komen!
Op 13 april vertrok ik naar Cumbernauld in Schotland om daar te genieten van de Deerhound Breed Show. Dit is altijd een heerlijk weekend met leuke mensen en heel veel Deerhounds, echt genieten!
Vorig jaar, half oktober, begon Brandir met hydrotherapie. We rijden wekelijks naar Rucphen waar Corinne Somers haar praktijk heeft. Aangezien er een duidelijke verbetering in stabiliteit was, en als we een week oversloegen een vermindering, doen we dit zoveel mogelijk elke week. Hij weet nu precies wat de volgorde van behandelingen is; Eerst masseren en eventueel wat manipulatie en dan het bad in om vervolgens 4 x 5 minuten te “zwemmen”. Maar… je kunt veel vragen van een oude Deerhound zolang er maar iets tegenover staat, dit alles kan niet zonder stukjes kaas!
Op 10 mei vertrokken we naar Zweden waar ik de dertiende in Hässleholm moest keuren. Daarna gingen we terug naar Denemarken waar op de 19e de windhondenshow in Vejen was en op de 21e de Euro Dog Show in Herning. Charlaigne showde goed, werd 2e en 3e beste teef maar kwam niet verder.
Ondertussen vierde Brandir op 17 mei zijn 11e verjaardag op camping Flyvesandet in Denemarken. We hadden gehoopt dat we weer op het wad zouden kunnen lopen, maar door de storm die precies op de dagen dat wij er waren woedde, stond het water te hoog. Erg jammer.
Ik heb wel wat foto’s en een video van Brandir gemaakt, maar helaas werd mijn telefoon gestolen in een chique restaurant en ben ik alles kwijt.
Eind juni ging het terug naar Zweden, ditmaal voor het Wereldkampioenschap Coursing in Kristianstad. Op donderdag 29 juni was het de beurt aan de CSS klasse, hiervoor waren Kirjojax Harris, Cranston en Crumbaugh ingeschreven. Crumbaugh kwam als winnaar uit de bus. Hij mag zich nu CSS World Winner noemen.
Op zondag mocht Charlaigne meedoen. Ze was niet in topvorm na haar loopsheid en verspilde vooraf te veel energie, dus maakte ze er een puinhoop van en eindigde ze op de 14e plaats van de 22.
Vanuit Kristianstad vertrokken we via Göteborg met de veerboot naar Frederikshaven in Denemarken waar we een veld moesten verzorgen voor de International Coursing in Nørresundby het weekend na het WK. Op zaterdag 8 juli werd de windhondenshow gehouden waar Charlaigne Deens Kampioen werd en later op de dag BIS. Keurmeester was Agneta Doverholt.
Op zondag de coursing waarvoor alleen Cytaugh, Cranston, Crumbaugh en Charlaigne waren ingeschreven. Na de eerste omloop lag Charlaigne op de eerste plaats, maar opnieuw verprutste ze de tweede omloop en eindigde ze als derde! Ik had Cytaugh na de eerste omloop teruggetrokken vanwege de hitte.
Op 18 augustus vertrokken we naar Arnhem waar dat weekend de Deerhound Clubmatch en de Sighthound Show zouden worden gehouden. Op zaterdag was de clubshow met 23 Deerhounds aangemeld voor keurmeester Carina Ekwall uit Zweden. Charlaigne werd weer BOB en ook op zondag met slechts 8 aanwezige Deerhounds werd ze BOB onder keurmeester Kay Sneath uit Australië. Cytaugh werd beide dagen Beste Gebruikshond en op zondag kreeg ze ook nog eens het Reserve CAC!
Vanuit Arnhem gingen we naar Göhlsdorf, Oost-Duitsland, waar op zaterdag een Nationale Leistungcoursing werd gehouden (verzorgd door CC2000) en op zondag de Jahresausstellung van de Deerhounds.
Er waren 2 reuen en 12 teefjes ingeschreven voor de coursing. Voor de tweede ronde waren er nog 11 over en Charlaigne stond op een gedeelde 2e plaats en Crumbaugh op de gedeelde 3e plaats. Maar Crumbaugh maakte er een puinhoop van en eindigde op de 6e plaats en Charlaigne werd 3e.
Voor de Jahresaustellung waren 25 Deerhounds ingeschreven. De keurmeester was Pascal Thiery uit Frankrijk. Cytaugh behaalde het reserve CAC vanuit de Gebruikshondenklas en Charlaigne werd BOB en later op de dag BIS!
Maar net als haar moeder in 2018, won ze ook de ‘Quodlibet Drambui Trophy’ voor de combinatie van schoonheid en prestatie!
Begin vorig jaar was er een oproep van een Amerikaanse schrijvster voor een foto van een oude Deerhound. Nou, daar heb ik er genoeg van!! Na het bewerken van een kerstfoto met o.a. Amy, stuurde ik het naar de auteur, Sky Blaine, ze was erg enthousiast!
Begin september vloog Simon voor zijn werk naar Amerika en kwam terug met de drie boeken! Amy’s oude snoetje staat op de cover van het derde en laatste boek van de serie.
Het is een fantastisch verhaal en je raakt niet uitgelezen, een echte aanrader!
Eind september vertrokken we naar Bretagne waar Henriëtte een gezellige, kleine gite heeft. We konden de caravan precies op het terrein bij haar parkeren en de honden hadden voldoende ruimte om te rennen en te spelen op het grote veld. Het is een prachtig gebied en er zijn veel leuke plekken om te wandelen en gezellige dorpjes om te bezoeken. Mont Saint Michel ligt ook om de hoek en is natuurlijk erg leuk om naar toe te gaan.
Kijk maar eens op haar website: www.lepetitcoincosy.com
Na wat klusjes te hebben gedaan bij Henriëtte vertrokken we na een paar dagen naar Gesves in België voor de coursing waar Simon moest jureren en de honden konden coursen.
Op 14 oktober organiseerde de Duitse Deerhound Club haar Open Club Show in Wickrath. De keurmeester was Natalie Heathcote en er waren er 38 !! Deerhounds voor haar aangemeld. Charlaigne werd weer BOB.
Het volgende weekend waren we weer terug op RONOstrand. Het was Cytaugh’s laatste officiële coursing. Aangezien Cranston zich al lange tijd niet lekker voelt en dus geen coursing mag doen, werden alleen Charlaigne, Cytaugh en Crumbaugh ingeschreven. En wat te verwachten was, gebeurde, Cytaugh moest alleen lopen in de tweede omloop, vond dat echt niet leuk dus liep niet. Ze eindigde haar coursingcarrière met een ‘afwijzing voor de dag’!!
Charlaigne won en kreeg het CACNL waarmee ze nu ‘Nederlands Kampioen voor Schoonheid en Prestatie’ is. Ze is de derde O’Cockaigne Deerhound (en zij zijn de enige drie) die deze prachtige titel draagt.
Op vrijdag 24 en zondag 26 november vonden in Leeuwarden de Fryslân Cup en de Winner plaats. We hadden een lang weekend een huis gehuurd in Appelscha zodat ik niet twee keer zo ver op en neer hoefde te rijden. Vrijdag hadden we Rob Douma als keurmeester en hij had 5 Deerhounds om te keuren. Charlaigne werd BOB en werd geselecteerd in de groep, maar kwam niet verder.
Zondag hadden we de keurmeester Jose Miguel Doval Sanchez uit Spanje en hij had 7 Deerhounds om te keuren. Hij deed ook de eindkeuring.
Charlaigne was weer BOB en in de erering werd ze uiteindelijk 2e!
En dan het laatste evenement van het jaar; de kerstshow in Gorinchem. André van den Broek keurde de 4 ingeschreven Deerhounds en maakte Charlaigne BOB en in de erering plaatste hij haar tweede!!
Ik was zo trots op mijn kleine meid! Het harde werken aan haar vertrouwen in de showring heeft zijn vruchten afgeworpen. Ze gaat nu graag naar de show en dat maakt het zo leuk.
Voor volgend jaar staan er al een paar spannende, grote dingen op het programma zoals Crufts, de Breed Show in Engeland en het Wereldkampioenschap Coursing in Polen en een heleboel leuke kleinere evenementen. We zullen ons niet vervelen!
Posted in 2024, Buitenland, Deerhound algemeen, Lure Coursing, O'Cockaigne Landgoed, Show | Tags: Charlaigne O'Cockaigne, Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden, Cranston Argyll O'Cockaigne, Crumbaugh O'Cockaigne, Nimloth Brandir | Comments Closed
De test voor DEPOH is beschikbaar!
Sinds kort is de genetische test voor Delayed Post-Operative Hemorrhage (voorheen Delayed Bleeding Syndrome of hyperfibrinolysis genaamd) officieel verkrijgbaar via de Washington State University in Amerika. Het onderzoek, http://doi.org/10.1111/jvim.16643, is gepubliceerd in “Journal of Veterinary Internal Medicine”.
Het zal nog even duren voordat hij in Europa op de markt komt maar fokkers kunnen de test bestellen en toepassen bij hun nestjes zodat de status van de pups in ieder geval bekend is voor de puppykopers.
Deze test vertelt ons welke honden zijn getroffen door de genetische mutatie die Delayed Post-Operative Hemorrhage (DEPOH) veroorzaakt, wat een stoornis is van de stollingsstabiliteit, niet de vorming van stolsels. Wanneer het optreedt, is het bloeden meestal (maar niet altijd) vertraagd, meestal beginnend binnen 24-48 uur na een operatie of een groot trauma. Het wordt voorkomen of behandeld me, aminocapronzuur of tranexaminezuur. Deerhounds die vrij zijn van de mutatie hebben geen medicatie nodig. Voor Deerhounds die één kopie van de DEPOH mutatie hebben moet, indien nodig, de medicatie beschikbaar zijn en Deerhounds met twee kopieën moeten op de dag van operatie en gedurende vijf dagen na operatie de medicatie toegediend krijgen.
DEPOH is een totaal ander probleem dan Factor VII-deficiëntie – in feite is het mogelijk dat een hond beide problemen heeft.
ELKE DEERHOUND EIGENAAR MOET DE DEPOH-STATUS VAN HUN DEERHOUND(S) KENNEN.
De test is niet duur ($ 65) en is slechts een wanguitstrijkje, dus gemakkelijk thuis te doen en goedkoop per post te verzenden.
Veel dank aan Dr. Court voor het leiden van dit onderzoek en de letterlijk tientallen vrijwilligers die hun ervaringen, DNA-monsters en dierenartsdossiers deelden.
Meer informatie over DEPOH en Factor VII Deficiency vindt u hier.
Waarom het belangrijk is om puppy’s goed te laten bewegen.
Er zijn nog steeds fokkers en eigenaren die denken dat puppy’s beschermt moeten worden door ze minimale beweging te geven of te laten nemen. De afgelopen jaren is er veel onderzoek naar gedaan en het tegenovergestelde is inmiddels bewezen.
Als ik zie hoeveel Deerhounds er slecht lopen en een verkeerde stand hebben, is dit vaak terug te voeren naar bepaalde fokkers die hun pups niet de ruimte geven die ze nodig hebben. Pups spelen en rennen uren achter elkaar om vervolgens uren te slapen, dit gaat de hele dag door. De ruimte die ze nodig hebben is natuurlijk afhankelijk van hun leeftijd maar een pup van 8 – 12 weken kan je echt niet groot brengen op een lapje grond van een paar honderd vierkante meter. Ongelimiteerde en ongeforceerde beweging is een ‘must’ voor goede, gezonde Deerhounds.
Deze link met een interessant artikel erover komt van de facebookpagina Scottish Deerhound Learning Centre; https://www.vetlessons.com/risk/exercise? fbclid=IwAR3zjqctGXzYFSKuRlObbCv2GdVsDqcWwkZoqah2_NiDaZ9PJRmoXDXbnpc
Van alles wat en even naar Finland.
Begin dit jaar heb ik van Vision en haar zonen en van Cytaugh en haar pups, DNA opgestuurd naar Amerika voor onderzoek op Post Operative Bleeding Syndroom omdat ik vermoedde dat Vision hieraan is overleden. Na ettelijke weken kreeg ik de uitslagen en het bleek dat Vision inderdaad genotype SERPF2-VAR had, wat inhoudt dat ze het hoogste risico had, wel 500 keer hoger dan hounds die geen risico oftewel het SERPF2-WT genotype hebben. Door de bloedingen na haar operatie was de toevoer van zuurstof niet toereikend voor de organen en het zenuwstelsel en nieren kunnen zeer makkelijk beschadigd worden door te weinig zuurstof; de bloedingen waren dus de oorzaak van het uiteindelijke nierfalen.
Haar zonen, Cranston en Callaghan hebben beide SERPF2-HET, wat inhoudt dat ze 25 keer meer kans op nabloedingen hebben als ze een operatie ondergaan of een ongeluk krijgen. Het is dan dus belangrijk dat de dierenarts de juiste medicatie op de plank heeft liggen. Helaas blijkt dat je die medicatie niet in eigen beheer mag hebben dus als je onderweg bent heb je een probleem.
Ook twee puppen van Cytaugh hebben de SERPF2-HET variant terwijl Cytaugh zelf SERPF2-WT heeft. De eigenaren zijn natuurlijk terstond op de hoogte gebracht zodat ze hun dierenartsen kunnen informeren en ook de eigenaar van de vader van de pups heb ik verwittigd.
Ik ben erg blij dat we, naast Factor VII Deficiency, nu ook de mogelijkheid hebben om de hounds op deze bloedingsstoornis (Delayed Bleeding Sydrome (DBS – ook wel genoemd hyperfibrinolysis)) te testen. Je kan er een hoop narigheid mee voorkomen.
De commerciële test is nog niet op de markt maar indien nodig kan men gewoon een swap naar Amerika sturen voor onderzoek.
Helaas zijn er nog steeds fokkers die niet eens op Factor VII testen, wat zeer onverantwoordelijk is daar het grote risico’s met zich meebrengt. Ik raad u dan ook aan, dat wanneer u een pup wilt aanschaffen, u aan de fokker vraagt of deze wel op Factor VII en DBS getest is. Via de volgende link, http://www.o-cockaigne.eu/?page_id=20680, kunt u hier meer over lezen.
Eindelijk konden we half maart de caravan onder de caravanport uithalen en uitmesten. Het wordt altijd in de loop van de winter een soort opslagplaats en eer je alles weer op z’n plek hebt en hebt schoon gemaakt, ben je wel een dag verder. Maar in de loop van donderdagochtend 17 maart, konden we dan vertrekken richting Lelystad alwaar het eerste CC2000 evenement zou plaatsvinden. Een dikke 50 hounds waren er aangemeld en het was een enorm gezellige dag met perfect weer voor de hounds. Het was erg leuk om Mackenzie (en natuurlijk Bert en Mariëtte die erbij horen) weer te zien en ook Simone en Marco met Finn en Kick.
Helaas mocht Charlaigne niet lopen, die zat nog steeds in de lappenmand maar er liepen dus 6 Deerhounds die dag! Mackenzie moest weer even wennen maar liep uiteindelijk heel mooi. ’s Middags heeft ze samen met broer Crumbaugh gelopen en dat ging perfect!! Ook hele leuke courses van Cranston met de Afghaan Kimi van John en Karin, en ’s middags met de Barsoi van Anneke. Iedereen heeft enorm genoten.
Op 11 april heb ik Brandir’s hart weer laten testen en wederom is die verbeterd! Door de toevoeging van Carnitine, Taurine en Q10, wordt zijn hart steeds krachtiger en hoef ik niet meer bang te zijn dat hem hetzelfde overkomt als Chidish. Ook Cranston is voor de eerste keer getest en prima bevonden. Wel fijn om te weten voordat hij aan zijn coursing carrière begint.
Cranston, Crumbaugh en Charlaigne, hebben intussen hun coursinglicentie gehaald en Cranston heeft al een aantal coursings succesvol gelopen.
Het laatste grote evenement was het Wereld Coursing Kampioenschap op 27, 28 en 29 mei in Kalajoki, Finland. We vertrokken op 18 mei en hadden er een paar weken voor uit getrokken met een paar dagen Flyvesandet in Denemarken en op de terugweg een stop bij Sonja. Op Flyvesandet was het weer dolle pret met het lage water. Zelfs Brandir, die vorige jaren nog bang was voor het getijde, liep nu vrij en vrolijk mee. Hij ging zelfs regelmatig helemaal uit z’n bol!
Het is een heerlijk gebied en de hounds genieten er altijd volop. Het is ook een prima terrein voor een goede conditietraining want door zo’n laagje blubberig zand lopen is best heel zwaar!
Onderweg naar Kalajoki hebben we op verschillende campings gestaan, o.a. in Zweden, waaronder een hele leuke natuurcamping in een hele mooie omgeving.
Op woensdag 25 mei kwamen we in Kalajoki aan en werden naar onze plek verwezen, een strook asfalt voor de caravan met daarnaast een grote zandbak. We stonden pal aan het strand, of eigenlijk op het strand, en keken uit over de Botnische Golf alwaar het zee-ijs nog op dreef. Een vreemde gewaarwording daar het die eerste dagen lekker warm was en iedereen in T-shirtjes en korte broeken rond liep. De hounds vonden de zandbak heerlijk en wij veegden iedere dag het zand weer naar buiten.
De drie coursingparcoursen lagen ook op het strand en hadden allen een lengte van ongeveer 800 meter. Dit was lang genoeg daar het natuurlijk heel zwaar is om door het mulle zand te rennen. Op woensdag, donderdag en zondag mochten Crumbaugh en Charlaigne een proefloop doen maar op donderdag zag ik na afloop dat beiden in totaal 6 kapotte voetjes hadden van het zand dat het vel aan de onderkant tussen de tenen had weg geschuurd. Een zeer pijnlijke aandoening die helaas niet snel genezen was – dus geen proefloop meer op zondag.
Cranston liep op vrijdag in de CSS klasse met twee Zweedse teven en één Engelse reu. Deze reu, Kirjojax Harris, had ik vorig jaar tijdens de Breed Show in Engeland gekeurd en het was erg leuk om te zien dat hij nu ineens een stuk volwassener was en in positieve zin, veranderd. Mooie reu!
In de eerste omloop liep Harris onder rood en Grayrory’s Kestrel onder wit. Harris ging heel goed van start maar halverwege kwam Kestrel voorbij en hierna liep Harris eigenlijk achter Kestrel aan en heeft haar op een gegeven moment ook tot twee keer toe aangeraakt, oftewel hij stoorde op haar. Hiervoor kreeg hij een diskwalificatie wat natuurlijk erg zuur is als je helemaal uit Engeland komt.
In de tweede omloop liep Cranston onder rood samen met Grey Mountain Maggies Aileen. Aileen liep als jonge meid meestal strak achter het haas maar maakte ook af en toe een inschattingsfout. Cranston courste meer met zijn hoofd hij las het terrein en sneed af waar nodig. Tot drie keer toe ging de draaier de mist in, hij schatte de snelheid van Cranston verkeerd in en hierdoor kwam Cranston in contact met het haas. Gelukkig heeft hij er niets aan over gehouden. Helaas was er één keurmeester die zeer waarschijnlijk de punten heeft verwisseld waardoor Cranston op de derde plaats belandde.
In de middag moest hij dan alleen lopen en dat was zeer nadelig voor hem. Zo’n grote, zware reu valt niet te vergelijken met de course ervoor van twee teefjes. Hij belandde uiteindelijk op de derde plaats. Erg jammer dat het zo gegaan is maar Cranston heeft echt heel goed gelopen en er van genoten.
Zaterdag was het de beurt aan Cytaugh. Er waren 12 teven (6 Duitse teven, 2 Tsjechische, 2 Zweedse, 1 Finse en mijn Nederlandse Cytaugh) gemeld voor de CACIL klasse en geen enkele reu! Cytaugh startte in de eerste course samen met Islay’s Quickstep van Ira Johannsen (DE). Cytaugh kreeg 243 punten en Quickstep 230. Cytaugh stond hiermee op een voorlopige vijfde plaats!! In de tweede omloop liep Islay’s Luck Penny van Ira met Crathlint Dwynwen Dee van Satu Hakanurmi, de enige Finse. Luck Penny kreeg 228 punten en belandde op een voorlopige tiende plaats terwijl Dwynwen Dee een diskwalificatie kreeg. Fernhill’s Rose at Grayrory van Åke Kack (SE) liep een zeer mooie course en verdiende 245 punten en Islay’s Peekeboo van Ira kreeg er 232. In course vier liepen Islay’s Oonagh van Ira en Cotherstone Angrboda van Ann-Marie Boyle (SE) en ze kregen respectievelijk 247 en 229 punten. Course vijf was voor Ailis Under Sharp Hill van Andrea Jahelková en Islay’s Quinn van Silke Eichhorn, en deze dames belandde op een gedeelde eerste plaats met 257 punten. In de laatste course liep Aisha Under Sharp Hill van Andrea met Islay’s Luighseagh van Claudia Oeljeschläger (DE) met 237 en 179 punten.
In de tweede omloop moest Cytaugh in course 4 het opnemen tegen Aisha Under Sharp Hill. Aisha kreeg 1 puntje meer dan Cytaugh maar dat was niet genoeg om van haar te winnen. Cytaugh belandde uiteindelijk op de vierde plaats.
Ik was best trots op Cytaugh, met haar dik 7 jaar heeft ze het toch goed gedaan!
Zoals gezegd, op de terugweg een dagje bij Sonja langs gegaan. Erg vreemd om alleen maar twee Galga’s aan te treffen en Brandir en Cytaugh hadden dit ook niet verwacht. Na een heerlijk lui dagje zijn we zondag weer richting huis gereden om daar onze nieuwe kurkvloer te mogen aanschouwen. De vloer is schitterend alleen troffen we ook overal egaline aan; op het terras, tegen de muren, zelfs de deurkrukken zaten onder. Dat werd dus een terugkomertje voor de vloerleggers om de boel schoon te maken. Het hield alleen wel in dat we niet gelijk konden beginnen met het inruimen van ons huis want alles, werkelijk alles stond in het schuurtje, op de veranda en onder de carport. Enfin, als we voor de Kerst maar klaar zijn.
Posted in 2022, Buitenland, Deerhound algemeen, Lure Coursing | Tags: Charlaigne O'Cockaigne, Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden, Cranston Argyll O'Cockaigne, Crumbaugh O'Cockaigne, Nimloth Brandir | Comments Closed
Levershunt en gezondheidsnieuws vanuit Amerika
Onlangs sprak ik een Ierse Wolfshondenfokster die een pup had geïmporteerd vanuit Duitsland. Het bleek dat deze pup gewoon op levershunt was getest. Omdat ik toentertijd te horen had gekregen dat deze test niet beschikbaar was in Duitsland, vroeg ik verder.
De Duitse Ierenfokker had gewoon bloed laten afnemen van zijn pups bij zijn eigen dierenarts en deze heeft het opgestuurd naar Laboklin. De volgende dag had de fokker de uitslag.
Dus mocht u een pup uit Duitsland willen halen dan kan de fokker deze via Laboklin laten testen op levershunt, sta hierop, het kan u een hoop ellende besparen!
In de Claymore, het clubblad van de Scottish Deerhound Club of America, verschijnt in elke editie het hoofdstuk Health and Genetics. Altijd zeer interessant! In de laatste editie (september/oktober 2021) geeft Dr. Michael H. Court, onderzoeker bij de Pharmacogenomics Laboratory in the College of Veterinary Medicine at Washington State University, updates over de vorderingen betreffende de onderzoeken naar ‘slow anesthesia recovery’ (het langzame herstellen van de anesthesie), ‘perianesthetic stress hyperthermia’ (een door stress veroorzaakte, levensbedreigende temperatuursverhoging) en delayed postoperative bleeding (vertraagde postoperatieve bloedingen). Hieronder een verkorte weergave van zijn presentatie tijdens de National Specialty.
Slow anesthesia recovery
“Het langzaam herstellen van de anesthesie na een operatie of onderzoek, is een welbekend verschijnsel bij Greyhounds en komt ook bij andere windhonden voor. Meestal is het na geïnjecteerde verdovingsmiddelen zoals thiopental en propofol (de laatste in wat mindere mate). Dit staat in relatie met het lage lichaamsvetgehalte dat windhonden hebben. Normaal gesproken gaat het geïnjecteerde verdovingsmiddel vrij snel uit het bloed en in het lichaamsvet, waardoor de hond snel hersteld maar door het weinige lichaamsvet dat een windhond heeft blijft er veel verdovingsmiddel in het bloed. Herstel kan dan alleen, als eerst dit bloed gezuiverd wordt door de lever en dat kost ettelijke uren. Maar het schijnt nog een factor mee te spelen en dat is dat de lever van windhonden verdovingsmiddelen langzamer metabolizeren dan bij andere (niet windhonden) rassen. Er zijn twee verschillende mutaties in twee verschillende genen gevonden die coderen voor enzymen die cruciaal zijn voor het metabolisme van propofol (CYP2B11-H3 en POR-H3). Deze mutaties worden het vaakst gevonden in Greyhounds en Deerhounds. Lab studies hebben aangetoond dat deze mutaties het metabolizeren van propofol drastisch verminderen. Het resultaat van de laatste studie waarbij Greyhounds met deze mutaties en Greyhounds zonder deze mutaties worden vergeleken, laat nog even op zich wachten.
Perianesthetic stress hyperthermia
Een andere conditie die werd onderzocht is ‘stress hyperthermie’ dat zowel bij Deerhounds als Greyhounds voorkomt. Meestal wordt dit gezien in combinatie met de anesthesie procedure voor een operatie. Voortekenen zijn een zeer snelle temperatuurverhoging tot boven de 41 C°, hijgen en diep rode slijmvliezen. De behandeling bestaat uit snel koelen en het toedienen van kalmerende middelen en vloeistoffen. Stress hyperthermie kan voorkomen worden door het verstandig gebruiken van kalmerende middelen vóór een enerverende ervaring (b.v. een dierenarts bezoek) als ook het ondernemen van stappen om stress te verminderen.
Alhoewel stress hyperthermie zeer serieus en levensbedreigend is, zijn er geen meldingen van fatale gevallen bij de Deerhound. Dit verschilt van de kwaadaardige hyperthermie die steevast fataal is.
Daar niet alle Greyhounds en Deerhounds gevoelig zijn voor stress hyperthermie, wordt er gedacht aan een genetische predispositie. Met de steun van de SDCA hebben we een mutatie geïdentificeerd in het RYR1 gen van honden met een stress hyperthermie geschiedenis. Deze mutatie blijkt een mildere vorm te zijn dan de mutatie van het gen dat kwaadaardige hyperthermie veroorzaakt. Omdat we nog maar 8 Deerhounds en 1 Greyhound bestudeerd hebben is het nut van het klinisch onderzoek voor deze mutatie onduidelijk. Daarom blijven we gevallen rekruteren om te zien of de RYR1 mutatie alle gevallen kan verklaren. Neem a.u.b. contact op met courtlab@vetmed.wsu.edu als u een hond heeft die last heeft gehad met hyperthermie en u wilt DNA doneren.
Delayed postoperative bleeding
Tenslotte hebben we gewerkt aan een probleem dat in eerste instantie bij Greyhounds was geconstateerd, vertraagde postoperatieve bloedingen. Het klinische beeld van deze aandoening betreft honden die een grote orthopedische- of buikoperatie (castratie/sterilisatie) hebben ondergaan. Alhoewel er geen bloedingen tijdens de operatie optraden, werden er binnen de volgende 24 tot 48 uur bloedingen geconstateerd. De symptomen variëren van blauwe plekken rond de operatiewond tot openlijk bloeden van de wond. Voor buikoperaties kan de inwendige bloeding onopgemerkt blijven totdat de hond ernstig ziek is. Behandeling bestaat uit bloedtransfusies en het intraveneus toedienen van anti fibrinolytische medicatie (Amicar). Deze bloedingen zijn ook te voorkomen door vooraf de operatie en gedurende 5 dagen na de operatie deze middelen toe te dienen.
We hebben verschillende studies uitgevoerd (gedeeltelijk gefinancierd door de SDCA) die impliceren dat een mutatie van het SERPINF2 gen de oorzaak is van de vertraagde bloedingen. SERPINF2 staat voor alpha-2 antiplasmine, dat essentieel is voor de bescherming van het vroegtijdig afbreken van bloedstolsels (hyperfibrinolysis).
Er is een case-control studie uitgevoerd met informatie die verzameld is uit de SDCA gezondheidsenquête en DNA-stalen van honden die bloedingen overleefd hebben en gestorven honden. We hebben 7 honden die postoperatieve bloedingen hadden na een operatie en 55 honden die een operatie hadden zonder postoperatieve bloedingen, gevonden. Alle honden werden gegenotypeerd voor de SERPINF2 mutatie. Het resultaat indiceert dat het risico voor vertraagde bloedingen 40 keer hoger is in honden die op z’n minst één kopie van de mutatie hebben en 500 keer hoger is in honden die twee kopieën hebben, in vergelijk met honden zonder een mutatie. Belangrijk; alle geaffecteerde honden hadden deze mutatie terwijl geen van de honden die de mutatie niet hadden, een vertraagde bloeding hadden.
In een andere studie bij gezonde Greyhounds, toonden we aan dat honden met twee kopieën van de SERPINF2 mutatie, een significant lager niveau aan antiplasmine in hun bloed hadden dan honden met één of geen kopieën van de mutatie.
Alles bij elkaar toont aan dat het testen op de SERPINF2 mutatie handig kan zijn om honden te identificeren die belang kunnen hebben bij het profylactisch toedienen van anti fibrinolytische medicatie (Amicar). En net zo belangrijk; de test kan ook honden identificeren die geen voordeel van deze medicatie zullen hebben.
De SERPINF2 test is nu (gratis) verkrijgbaar door contact op te nemen met courtlab@vertmed.wsu.edu en te vragen voor een DNA-monsterpakket.
Zoals alle genetische testen, realiseren we dat de postoperatieve bloeding-test kan en zal gebruikt worden door Deerhound fokkers om zich te informeren over fokplannen. De SDCA Health & Genetics Committee is richtlijnen aan het opstellen voor fokkers over hoe of hoe niet de test te gebruiken.
In dit verband is het belangrijk om te benadrukken dat fokkers niet hoeven te proberen de SERPINF2-mutatie uit het ras of een bepaalde foklijn te elimineren, aangezien de ziekte die de mutatie veroorzaakt effectief kan worden voorkomen bij honden die risico lopen”.
En daarom testen de Nederlandse fokkers hun Deerhoundpupjes op levershunt!
Intussen weten wereldwijd alle Deerhoundfokkers dat levershunt een aandoening is die bij Deerhounds voorkomt. Een verantwoordelijke fokker test daarom zijn pups als ze ongeveer 7 weken jong zijn, om er zeker van te zijn dat hij geen pupje verkoopt die levershunt heeft. Ongeveer 2 tot 3% van de geboren pups kan namelijk deze afwijking hebben. Maar in Duitsland zijn ze er van overtuigd dat deze afwijking bij hun niet voorkomt!
Helaas: onlangs is er een Deerhoundpup vanuit Duitsland naar Nederland gekomen die na een paar dagen ziek werd en tevens vertoonde ze afwijkend gedrag zoals rondjes- en langs de muren lopen. In eerste instantie bleek dat er stenen in haar maag zaten en nadat dezen verwijderd waren, knapte de pup op. Maar dat was voor korte duur; na drie dagen vertoonde het teefje wederom het afwijkende gedrag, was ze ‘hondsberoerd’ en werd ze weer naar de dierenarts gebracht. Deze constateerde na bloedafname dat het ammoniakgehalte in het bloed bijna 5 keer zo hoog was als van een andere, gezonde hond. Deze combinatie van gedrag en ammoniakgehalte bevestigde de grote angst: levershunt.
Daar de pup zo ontzettend ziek was, het nog weken zou kunnen duren voordat ze eventueel geopereerd zou kunnen worden (terwijl eerst nog gediagnostiseerd moest worden om wat voor shunt het ging en of het wel geopereerd kon worden) en het hiervoor gevraagde bedrag meer dan abnormaal hoog zou zijn, besloten de eigenaren tot euthanasie.
Kunt u zich indenken hoe verschrikkelijk triest dit is? Een pup twee weken in huis hebben maar na de eerste paar dagen de ellende induiken met als eindresultaat euthanasie? En in dit geval hadden de eigenaren ook nog een broertje erbij genomen zodat ze zo fijn met elkaar konden opgroeien. Enig idee hoe erg het overgebleven pupje zijn speelkameraadje miste?? Het is intens triest om dat allemaal te moeten meemaken!
Je zou verwachten dat de fokkers de eigenaren zouden bijstaan in dezen maar na de eerste hobbel (waarbij ze wel met raad en daad hadden bijgestaan omdat ze weten dat hun pups stenen eten) en toen bleek dat het levershunt was, lieten de fokkers het afweten. “Bij ons komt levershunt niet voor, hebben we nog nooit gehad, het hele nest is verder gezond, het zullen wel weer steentjes zijn” was alles wat de eigenaren in eerste instantie te horen kregen. Hierna namen de fokkers de telefoon niet meer op en reageerden niet meer op achtergelaten berichtjes.
Na een kleine week was er weer wat contact en uiteindelijk konden de eigenaren een nieuwe pup ophalen. Ze konden kiezen uit drie reutjes, er waren er nog twee uit het nest dat een week eerder geboren was en een broertje van het overleden teefje uit het laatste nest. Ze kozen voor het broertje. Wel moesten ze een papier ondertekenen dat ze geen (toekomstige) kosten, voor welke pup dan ook, zouden declareren. Dus ook de autopsie om aan te tonen waaraan het teefje was overleden moesten de eigenaren zelf betalen. Hadden de fokkers dan geen interesse in de uitslag?
Toen na drie weken het autopsierapport werd toegestuurd bleek dat het teefje niet alleen een levershunt had. Ze was echt dood en doodziek en mankeerde van alles, waaronder een aantal chronische aandoeningen die al veel langer gaande waren. Een operatie had haar niet kunnen redden.
Het is natuurlijk zeer vreemd dat de fokkers zelf niet hebben gezien dat het teefje niet in orde was. Ze moet het afwijkende gedrag ook daar al getoond hebben omdat de ammoniakwaarde in haar bloed zo ontzettend hoog was dat ze al behoorlijk vergiftigd moet zijn geweest. Maar ja, als je buitenshuis in een schuurtje moet opgroeien, en de fokkers komen maar een paar keer per dag kijken …….
Ik vind het in en in triest dat er Deerhoundpups (sowieso alle pups) op zo’n manier gefokt en gehouden worden, ik zou het echt niet zo kunnen doen. Als ik zie hoe vaak ze, ook ’s nachts, even behoefte aan contact hebben en na een knuffel weer lekker verder slapen, spelen of rondscharrelen, dan moet ik er niet aan denken om ze in een schuurtje of buitenkennel te houden. Er is overigens onderzoek gedaan naar het verschil in gedrag van pups die in huis opgroeien en die buiten in kennels gehouden worden. Een klein stukje tekst: “Puppy’s die buiten werden grootgebracht, vertoonden een verhoogde neiging tot onderdanig gedrag, een groter risico op agressie door angst en een verminderd vermogen om met nieuwe omstandigheden om te gaan”.
Dat laatste was dan ook goed te merken aan alle drie de pups; ze waren totaal niet gesocialiseerd, ze waren zelfs bang om in huis te komen! Zindelijk waren ze niet, ze schrokken van en waren bang voor alles en aan de riem lopen konden ze ook niet. Qua opgroeien hadden de eigenaren net zo goed een pup uit een Hongaarse broodfokkerij kunnen halen.
Ik wil dan ook met klem adviseren, indien u interesse heeft in een Deerhound pup, geboren in Duitsland of waar dan ook, om erop te staan dat de pup getest wordt op levershunt en dat u ook het resultaat zwart op wit krijgt, voordat u tot aankoop over gaat. Ook een goede koopovereenkomst, waarin de rechten en plichten van beide partijen staan, kan u beschermen tegen een hoop financiële ellende en last but not least; zoek een fokker die de pups grotendeels in huis laat opgroeien, de ouderdieren een goede gezondheidscheck (o.a. hartonderzoek) geeft voordat er mee gefokt gaat worden en die de pups goed socialiseert (ook in niet huiselijke omgeving!). Het kan u een hoop verdriet en ellende besparen.
En is het niet ook dat wat ons verantwoordelijke, rashondenfokkers onderscheidt van broodfokkers???
Zeer interessante artikelen
Van Barb Heidenreich, van de beroemde “Fernhill Scottish Deerhounds”, kreeg ik de volgende zeer interessante artikelen toegestuurd. Je moet er even de tijd voor nemen maar het zijn stukken die zeker de moeite waard zijn om goed te lezen.
Het eerste artikel gaat over voeding en cardiomyopathie en het tweede over de lange termijn gezondheidsrisico’s van castreren.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Van 1979 tot en met 1981 hadden wij Ierse Wolfshonden. Hoe ik erbij kwam weet ik niet meer maar zij kregen iedere dag Taurine en L-Carnitine door hun eten. Dat was goed voor het hart.
Toen in 1996 een aantal van onze Deerhounds hartproblemen ontwikkelden en onder behandeling van Dr. Andrea Vollmar kwamen, konden ze meedoen aan het ontwikkelingsproject van Vetmedin. Dit medicijn zou het verslappen van de hartspier tegengaan. Gelukkig kregen mijn hounds het echte Pimobendan (de werkzame stof) en geen placebo’s en hebben ze er nog een aantal jaren zeer goed op geleefd. Vetmedin is intussen HET medicijn bij DCM.
In 2018 werd er bij Brandir een lichte vorm van DCM vastgesteld en daar mijn ervaring met Vetmedin (Pimobendan) zeer positief was, twijfelde ik geen moment om hem dit standaard te geven. Na toediening verslechterde zijn hart niet verder.
Twee jaar geleden liet Sonja Brandir’s zus, Bernice, op haar hart controleren en er werd een zeer licht afwijking geconstateerd maar ze behoefte geen medicatie. Na controle vorig jaar was het advies van Dr. Tobias (de cardioloog in Hannover) om Taurine aan de voeding van Bernice toe te voegen. Na een dik half jaar liet Sonja Bernice weer controleren en haar hart was verbeterd!
Ook ik ben vorig jaar begonnen met het toevoegen van Taurine aan de maaltijden van mijn hounds. Na een paar maanden vond wederom een hartcontrole bij Brandir plaats en wat bleek ….. zijn hart was verbeterd! Een aantal maanden geleden ben ik ook Acetyl L-Carnitine en Omega 3 aan de voeding toe gaan voegen na het lezen van een aantal artikelen hierover. Zeer interessant! Hier de links naar de artikelen;
Nutritional therapy in the treatment of heart disease in dogs – http://www.o-cockaigne.eu/?page_id=19621&preview=true
Taurine, dog food, and heart disease in dogs – http://www.o-cockaigne.eu/?page_id=19619
Vrijdag 9 april was het weer eens tijd voor een controle van Brandir’s hart en wat bleek ….. het hart van Brandir was nog verder verbeterd!!! Deze trend zet zich dus door ondanks de redelijke hoge leeftijd van Brandir, hij wordt 17 mei 9 jaar! De combinatie van Vetmedin, Taurine, Acetyl L-Carnitine en Omega 3 doet echt wonderen. Brandir is nog zeer actief, evenals Bernice, wandelt iedere dag nog alle wandelingen mee en speelt af en toe met zijn dochter of kleinkinderen.
Omdat de Deerhound predisponibel is voor DCM, adviseer ik dan ook dringend om Acetyl L-Carnitine, Taurine en Omega 3 aan de voeding toe te voegen, niet alleen bij reeds bestaande hartafwijkingen maar ook preventief. Van beide 1 gram per dag is voldoende. Maar … het is natuurlijk ook zeer belangrijk dat u regelmatig het hart controleert en/of laat controleren om ernstigere problemen voor te zijn!!!
Posted in 2021, Deerhound algemeen, O'Cockaigne Landgoed | Tags: Nimloth Bernice, Nimloth Brandir | Comments Closed
PetSavers funded “genetics association with DCM” project in Deerhounds
Van Emily Dutton (Dr. Emily Dutton BVM&S DVC MRCVS RCVS Recognised Specialist in Veterinary Cardiology), mocht ik het bericht ontvangen dat de website betreffende het onderzoek naar DCM (Dilated Cardiomyopathy) ‘up and working’ is. Dit houdt in dat er bloed ingezameld kan worden voor het onderzoek naar de genen die DCM veroorzaken.
Ik had begin dit jaar al van Emily vernomen dat er hard gewerkt ging worden aan dit project en ze zijn nu dus zo ver dat ze bloedstalen nodig hebben. Wat zou het mooi zijn als ze de veroorzakende genen zouden vinden! Dan kunnen de fokkers in de toekomst hun hounds laten testen en zo dus voorkomen dat er Deerhounds met DCM geboren worden.
Bij deze dus de oproep; mocht u een Deerhound hebben met DCM of een oudere Deerhound (liefst ouder dan 8 jaar) die 100% zeker geen DCM heeft, wilt u dan wat bloed opsturen?
Via deze link komt u te weten hoe en wat te doen; http://www.deerhoundgenetics.com/index.html
Helaas kunnen de kosten niet vergoed worden maar het is voor een meer dan goed doel en het zou echt geweldig zijn als de kwade genen gevonden werden. Ook ik heb bloed van mijn hounds opgestuurd en ik hoop dat velen volgen.
Alvast bedankt!
Gevonden: het gen voor haarloosheid in Deerhounds!!!
Dinsdag avond kreeg ik een zeer opgewonden Marjan de Raad aan de telefoon die mij vertelde dat ze het gen voor haarloosheid in Deerhounds hebben gevonden.
Zowel in Canada als in Finland vond het onderzoek naar dit probleem plaats maar de Universiteit van Helsinki is degene die met dit geweldige bericht kwam.
Marjan heeft contact opgenomen met de professor van de Universiteit en deze vertelde haar dat half april waarschijnlijk de test voor haarloosheid beschikbaar komt in Amerika en Europa.
Uit het onderzoek bleek dat 12% drager is van het haarloos-gen dus is dus raadzaam om, als u een Deerhound heeft uit de lijnen waar haarloosheid in voorkomt of heeft voortgebracht, en plannen heeft om hier mee te fokken, deze hierop te laten testen evenals zijn/haar partner.
Het gehele artikel kunt u lezen op:
https://www.helsinki.fi/en/news/life-science-news/a-bald-gene-finding
Pupjes op komst!
Afgelopen vrijdag kreeg ik een telefoontje van Iris Coppee dat Olórin drachtig is. Op de scan waren een groot aantal embryootjes te zien. Ook is Olórin behoorlijk misselijk.
Nu maar hopen dat het goed blijft gaan en dat er rond 21 januari een mooi aantal gezonde pups het levenslicht mogen aanschouwen.
Heeft u interesse in een pupje, neem dan contact op met Iris (tel. 0315-654859).
Oktober
Oktober staat al vele jaren in het teken van RONO-strand. We zijn er bijna ieder jaar geweest, meestal met coursende hounds maar de laatste jaren alleen met hounds die op vrijdag de training lopen. Ook Sonja is de laatste jaren consequent aanwezig.
Dit jaar hebben we, tijdens de training, Brandir halverwege het parcours gestart nadat Bernice het eerste stuk had gelopen. Brandir startte vol overgave en liep een goede tweede helft samen met Bernice. De pups hebben beide ook met veel enthousiasme een kwart van het parcours gelopen. De dagen erna waren pure ontspanning, een beetje wandelen en courses kijken. Maandag de 19de alles weer ingepakt en naar huis.
Donderdag 22 oktober vertrok ik richting Hermannsburg. Ik zou een lang weekend bij Sonja logeren en op de zaterdag de show 
in Hannover lopen. Om het niet te stressig te maken hadden we dus de vrijdag ingelast. Voor de pups was het de eerste keer dat ze bij Sonja kwamen maar ze vonden alles prima en prachtig. Alleen het trappen lopen om boven bij mij te slapen, gaf wat problemen. Na twee nachten besloten we dan ook dat ze maar beneden moesten blijven slapen. En dat ging prima! Zaterdag dus naar de show geweest. Brandir heeft nog één CACIB nodig en ik had gehoopt hem hier te pakken. Helaas ging deze vlieger niet op, hij kreeg het reserve. Chidish en Cytaugh gedroegen zich voorbeeldig en deze keer werd Chidish Beste Jüngsten. We konden dus lekker op tijd naar huis om nog een grote wandeling te maken.
De volgende dag was het prima weer om foto’s te nemen en .. ze zijn gelukt!
Het kostte even wat tijd maar het resultaat is er ook naar!
Op deze foto’s zijn Cytaugh en Chidish 7 maandjes jong en Brandir bijna 3,5 jaar.
En op maandag weer een lekker stuk gelopen. Het was wederom prachtig weer en de bomen waren schitterend aan het verkleuren! De hounds konden hier lekker loslopen en hadden plezier voor tien!
Dinsdagochtend mijn boeltje weer bij elkaar gepakt en naar huis. Snel de auto uitgeruimd en de caravan ingeruimd want donderdag vertrokken we alweer voor een weekendje CC2000. Weer hadden we schitterend weer! Simon en Gert Jan hadden een leuk parcours weggelegd met een hindernis erin. In totaal hebben er zo’n dikke 60 hounds lekker gecoursed maar de mooiste courses waren die met 7 Afghanen en 4 Saluki’s, altijd een genot om naar te kijken. Brandir en Bernice hebben samen met een Barsoi gelopen en ook Chidish en Cytaugh mochten weer een stukje. Het was weer een heerlijk weekend!
Brandir over de hindernis!
Posted in 2015, Deerhound algemeen, Lure Coursing, Show | Tags: Cockaigne Chidish van de Meirse Weiden, Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden, Nimloth Bernice, Nimloth Brandir | Comments Closed
September
De maand september begon met de Puppydag in Waalwijk. Voor deze dag waren zo’n 50 pupjes van alle rassen gemeld waaronder Aislinn, Cytaugh en Chidish. Cytaugh en Chidish vonden het geweldig om Marijn, Theo en Aislinn weer te zien! In de eerste wedstrijdronde, waarbij in ieder groepje vijf pupjes beoordeeld werden door twee keurmeesters, werden zowel Cytaugh als Aislinn eerste en Chidish tweede in hun groepje. In de tweede ronde, waarbij vier pupjes per groep aantraden, werden Cytaugh en Aislinn weer eerste en Chidish had een gedeelde eerste plaats. De derde wedsstrijdronde is een herkansingsronde, daarvoor komen de pupjes terug die eerder als laatste geplaatst waren. In de vierde wedstrijdronde werd Cytaugh tweede, Chidish derde en Aislinn eerste. In de vijfde ronde moesten Cytaugh en Chidish in de zelfde groep aantreden terwijl Marijn 
gelijktijdig met Aislinn in de ring moest. Dus ik moest een handler voor Chidish regelen. Ja, en een Deerhound showen is dan toch wat anders! Dit was dus de laatste ronde voor Chidish, hij werd als vierde geplaatst en vloog eruit. Cytaugh werd eerste in het groepje en Aislinn derde. Dus Aislinn en Cytaugh gingen door naar de zesde wedstrijdronde en werden vierde en derde in hun groep van 9 pupjes. Nu werd het spannend want er gingen maar acht pupjes door naar de finale en er stonden werkelijk een paar prachtige puppen! Aislinn werd uiteindelijk achtste en Cytaugh zesde. De puppen waren na al dat geshow natuurlijk doodmoe maar ze hebben een geweldige ervaring opgedaan en daar ging het om.
Twee weken later hadden we de Jongehonden-Veteranendag van Stichting Rasgroep Windhonden. Er waren 15 Deerhounds gemeld waarvan de veteranen reu absent was. Chidish was alleen in zijn klas en Cytaugh en Aislinn stonden met hun tweetjes in de klas van 4 tot 6 maanden. Aislinn werd eerste en Cytaugh tweede. Uiteindelijk werd Barnesmore Energy of Life van Viola en Wolfgang Müller best jonge Deerhound. Het was een gezellige dag, ietsje fris maar gelukkig droog!
Het weekend hierna was de coursing in Lichtenvoorde. Wij gaan hier altijd graag naar toe; het sfeertje is er prettig, je staat er prima met de caravan, een groot coursingveld waar een goed parcours op weggelegd kan worden, vriendelijke mensen en je kan er zalig wandelen in de omgeving. Op vrijdagmiddag was de training en natuurlijk hebben Brandir, Chidish en Cytaugh ook gelopen. Eerst lieten we Chidish een stukje lopen, hij ging als een speer achter het haasje aan. Intussen stond Cytaugh aan de kant te blaffen van opwinding, toen ze eindelijk ook mocht liep ook zij zeer goed. Hierna mocht Brandir. Als Brandir naar het draaitoestel gestart wordt, loopt hij de sterren van de hemel. Het is niet te geloven hoe hard hij kan! Dat is dus ook de reden waarom zijn rechte buikspier zo snel verzuurd, hij dus pijn krijgt en eigenlijk niet meer wil lopen. De volgende dag hebben we ze nog een keer in de pauze laten lopen maar toen had Simon de start min of meer naast het draaitoestel gemaakt om het voor mij wat makkelijker te maken. Maar voor Brandir werkte dit dus niet; hij ging niet van start maar toen Cytaugh losschoot en achter het haasje aanvloog ging Brandir wel mee. Bij zo’n klein rondje van een paar honderd meter krijgt hij geen last en als hij dat nou eenmaal door heeft kunnen we het misschien wel opbouwen. Maar intussen moeten we ook maar wat meer gaan fietsen, zijn conditie laat echt te wensen over. Enfin, helaas mogen Cytaugh en Chidish volgend jaar nog steeds niet meedoen maar we hopen wel weer van de partij te zijn in Lichtenvoorde.
Posted in 2015, Deerhound algemeen, Lure Coursing, Show | Tags: Cockaigne Chidish van de Meirse Weiden, Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden, Nimloth Brandir | Comments Closed
Puppy’s???
Bibelot van de Meirse Weiden
Als alles meezit worden er rond 24 maart puppy’s geboren bij Marijn van Iersel, Deerhoundkennel “Van de Meirse Weiden”.
De moeder is Bibelot van de Meirse Weiden – Nederlands Jeugd Kampioen, Nederlands Kampioen en Winster 2013.
De vader is Nimloth Brandir – Nederlands -, Duits -, Belgisch Jeugd Kampioen, Europa Jugend Sieger ’13, Nederlands en Belgisch Kampioen, Benelux Winner BE’14.
Mocht u interesse hebben in een pupje, neem dan contact op met Marijn via vdmeirseweiden@hotmail.com
Cosequin te koop.
Jarenlang heb ik mijn oudere Deerhounds Cosequin gegeven. Zodra ze enige vorm van artrose vertoonden of stijfheid bij het opstaan, kregen ze Cosequin. Je zag meestal binnen een aantal weken een enorme verbetering; de beweging in het algemeen en het opstaan gingen dan weer soepel.
Ook als één van de sporters een dikke teen opliep of zich ernstig blesseerde aan een gewricht, zette ik diegene gelijk op de Cosequin. De gevolgen van die blessure waren dan veel milder.
Daar ik toentertijd een behoorlijk aantal oudjes en sporters had 
rondlopen, kocht ik de Cosequin in grote hoeveelheden in. Maar in een rap tempo daalde het aantal gebruikers en nu heb ik nog een aantal potten staan. Deze wil ik graag verkopen voordat de houdbaarheidsdatum verloopt.
De Cosequin die ik heb is de ‘Double Strenght Cosequin DS’ en er zitten 250 smakelijke tabletten in een pot. Samenstelling: Glucosamine Hydrochloride minimum 500 mg, Sodium Chondroitin Sulfate minimum 400 mg. en Manganese minimum 5 mg.
Naar ik me heb laten vertellen is dit één van de beste Glucosaminepreparaten daar deze ‘uitmuntend’ opneembaar is.
Ik vraag € 95,00 per pot en 7,50 verzendkosten maar ik kan het natuurlijk ook meenemen naar een show of coursing, dat scheelt weer iets. Heeft u interesse, stuur dan even een mailtje naar o.cockaigne@planet.nl
DNA onderzoek.
Gedurende de zaterdag, 5 april, van de Engelse Breed Show te Telford, werd er door een aantal studenten van de Nottingham University, bij de hun aangeboden Deerhounds, DNA materiaal afgenomen ten behoeve van onderzoek naar Osteosarcoma (botkanker), Bronchopneumonia/respiratory tract disease (simpel gezegd; ontsteking van de luchtwegen), Maagtorsie en Fibrocartilagenous Emboli (FCE – zie Interessante Artikelen).
Natuurlijk hebben we ook bij Bernice en Brandir DNA laten afnemen. Na er even over nagedacht te hebben, bood ik aan om thuis van Calhoun en Caintha DNA af te nemen. Calhoun is natuurlijk zeer interessant met zijn botkanker! Erg jammer dat Coney, Calhoun’s moeder, niet meer leeft maar tante Caintha is misschien ook interessant. En … bij Marijn woont natuurlijk Calhoun’s broer Clarence, een dochter van Clarence en twee zonen van Chazz (die een broer is van Coney en overleden is aan botkanker). Bij alle zes hebben we een swap door hun mond gehaald, formulieren ingevuld en vervolgens alles goed verpakt opgestuurd naar Engeland.
En nu maar hopen dat het onderzoek voorspoedig verloopt en er snel wat uitkomt! Het zou mooi zijn als de Nederlandse Deerhound Club dit onderzoek zou steunen en ook een DNA afname dag zou regelen en het verzamelde materiaal zou opsturen naar de Universiteit van Nottingham. Hoe meer materiaal hoe beter.
Brandir en Bernice zijn RASZUIVER!!!
O’Cockaigne Deerhounds – raszuivere Deerhounds.
Sinds vorig jaar is het mogelijk om via de DWZRV een windhond te laten testen op raszuiverheid. Via de volgende link kunt u alles over de voordracht van mevrouw Dr. Wimmer lezen. Vortrag von Frau Dr. Wimmer über den DNA-Test zur Rassebestimmung bei Windhunden…
Voor de Deerhounds kunt u hier Hier können Sie die Ergebnisse der Studie herunterladen (PDF) … meer vinden.
In onderstaand artikel, geschreven door Dr. Dominique d Caprona, wordt hetzelfde behandeld maar vindt u ook alles over de andere windhonden en halfwindhonden.
http://sloughi.tripod.com/preserving/geneticswesterbredsighthoundsgermany.html
In het afgelopen jaar is gebleken dat er vele hounds niet raszuiver zijn en zoals u zelf kunt lezen/zien, is dit ook het geval bij de Deerhounds. Vorig jaar heeft Sonja haar hounds deel laten nemen aan de test en ook bloed van Cheytah is toen onderzocht. Gelukkig bleek zij raszuiver te zijn.
Inmiddels zijn we er wel achter dat er meerdere fokkers honden verkopen als zijnde Deerhounds terwijl dit longdogs en/of lurchers zijn. (Een longdog is een kruising tussen windhonden en een lurcher is een kruising tussen een windhond en een ander hond, meestal een herder of terriër.)
Een zeer bekende Deerhoundfokker, die al vele decennia in het ras zit, heeft onlangs laten weten dat hij nog nooit een Deerhound met Hubertus-klauwen heeft gezien en ook de kleur ‘wheaten’ is volgens Dr. Jödicke (hij heeft dit in de vorige eeuw al gemeld) al geruime tijd ‘uitgestorven’. Maar er zijn ook ‘grijze’ kruisingen waarbij je in de meeste gevallen aan bepaalde vormen van lichaamsdelen kunt zien dat de hond niet raszuiver is.
Als u de raszuiverheid van uw windhond in twijfel trekt kunt u dit laten testen door wat bloed (EDTA) te laten nemen bij uw dierenarts. Deze moet natuurlijk ook het chipnummer controleren aan de hand van het entingsboekje of de stamboom. Dit moet samen met het door u en uw dierenarts ingevulde formulier, dat u kunt vinden op de site van de DWZRV (www.DWZRV.de → Formulare → DNA-Fingerprint) opgestuurd worden naar Frau Ursula Arnold, Schlierbacher Weg 56, 64678 Lindenfelsen, Duitsland en vergezeld gaan met een schrijven waarin vermeld staat dat het om de “DNA-Test zur Rassebestimmung bei Windhunden” gaat. Als u het ergens anders heen stuurt krijgt u zeer waarschijnlijk geen correcte uitslag. De kosten van de test zijn ongeveer 80, – euro, hiervoor krijgt u later een rekening.
Enfin, om in de toekomst alle ellende voor te zijn, hebben we Brandir en Bernice ook maar laten testen en gelukkig blijken ook deze Deerhounds ECHTE Deerhounds te zijn!
Posted in 2013, Deerhound algemeen, O'Cockaigne Landgoed | Tags: Caintha O'Cockaigne, Cheytah O'Cockaigne, Claire/Coquette O'Cockaigne, Commander Cody O'Cockaigne, Craffitsh O'Cockaigne, Cscarf O'Cockaigne, Cute Coney O'Cockaigne, Cwillyaigne O'Cockaigne, Edle Emmy vom Welzerberg, Nimloth Bernice, Nimloth Brandir | Comments Closed
De Deerhound Standaard in woord en beeld.
Na er maanden aan gewerkt te hebben, heb ik het nu gepubliceerd; “De Deerhound Standaard in woord en beeld”.
U kunt dit vinden onder ‘De Deerhound’.
Ik had al zeer lang het idee om dit te doen omdat er veel mensen zijn die eigenlijk geen idee hebben wat er in de standaard bedoelt wordt of er geen beeld bij hebben. Daar ik toch al een poosje meedraai in de Deerhoundwereld en als keurmeester het één en ander geleerd heb over anatomie, ben ik van mening dat ik hier wel goed aan doe. Mocht u vragen, toevoegingen en/of opmerkingen hebben, dan hoor ik dat graag.
NIEUWE DEERHOUND STANDAARD!!
Nieuwe Deerhound Standaard.
Omdat ik bezig ben de Deerhound standaard met foto’s en uitleg klaar te maken voor mijn website en omdat de Deerhound Club bezig is met het Verenigingsfokreglement, kwam het zomaar in me op om op de site van de FCI te kijken of de standaard in mijn bezit van 1998 nog correct is. Daar ik als keurmeester dit regelmatig check van alle windhondrassen, wist ik voor 99,9% zeker dat de standaard van 1998 nog gold maar wie schetst mijn verbazing als ik na het openen van de betreffende pagina op de FCI-site, een andere datum zie staan bij de Deerhound standaard!!!!
Na openen, afdrukken en vergelijken blijkt er een wel zeer merkwaardige wijziging in te staan naast de reeds bij alle andere standaarden toegevoegde welzijn en gezondheidsregels. De haarlengte is veranderd!! Van de oorspronkelijke “7 tot 10 centimeter” is het veranderd in “8 tot 10 centimeter”. Waar dit vandaan komt en waar dit goed voor is, is mij een raadsel, dat ga ik nog even navragen in Engeland.
Wat ik wel een nuttige toevoeging vind, is ” …and on its ability to perform its traditional work”. Het enige probleem hierbij is dat er haast geen keurmeester is die ooit een Deerhound ECHT heeft zien werken!
Oma Amy
Oma Amy
Inmiddels is Amy 13 jaar en 4 maanden. Ze is de zomer vrij goed doorgekomen ondanks de enorme hitte die we af en toe hadden. Ventilatoren en nat houden met de plantenspuit doen wonderen. Qua voeding heb ik het een beetje aangepast. Haar nierenergie was ondanks haar holistische druppeltjes wat aan de lage kant en om de nieren niet te veel te belasten giet ik nu kokend water over het vlees. Eigenlijk vindt ze dit niet zo lekker maar met wat tonijn of kaas erdoor gaat het er weer in als koek. Het opstaan gaat zeer moeilijk tot niet. We moeten haar meestal even helpen. De afstanden die ze loopt worden ook steeds korter maar af en toe heeft ze er zin in en loopt zomaar een kleine kilometer. Ook laat ze de laatste tijd haar urine zomaar lopen. Meestal piept ze wel als ze moet maar als ze echt slaapt, en dat kan ze héél diep af en toe, merkt ze het niet en heeft ze een nat bedje. Nu leggen we standaard een onderlegger en een handdoek onder haar bips. Alleen een onderlegger zorgde er wel voor dat haar bedje niet nat werd maar de urine trok te veel in haar rijkelijke vacht die dan natuurlijk weer schoon gemaakt moest worden. Een extra handdoek eronder zorgt ervoor dat haar vacht “droog” blijft.
Vorige week was ze ineens heel ziek. 40 graden koorts en een hartslag van bijna 200. Ik dacht echt dat het haar laatste dagen waren maar in overleg met de dierenarts hebben we haar op de Synulox (antibiotica) gezet en na twee dagen was de koorts weg en de hartslag weer normaal. Gelijk ging ze weer eten en na een paar dagen stond ze ineens achter me terwijl ik het kippenhok aan het schoonmaken was. Nu staat ze iedere dag minstens 1x uit zichzelf op wat me eigenlijk niet zo blij maakt. Het risico dat ze uitglijdt of een misstap maakt en dan niet meer overeind kan komen is natuurlijk vrij groot. Als ik dan niet thuis ben … ik krijg er 
de pipzenuwen van. Maar ja, ik kan haar moeilijk vastbinden op haar bedje! Ze vindt het heerlijk om wat rond te scharrelen in ons bosje en kan soms echt “verdwenen” zijn. Nu heb ik ontdekt waar ze dan staat, achter in een hoekje van het bos samen met Brandir kijkend of er niet een kat of haas bij de buren loopt. Vandaag is ze al vijf keer uit zichzelf opgestaan en heeft ze bij elkaar al minstens anderhalve kilometer gelopen. Ook zet ze haar achtervoetjes minder vaak verkeerd neer, het lijkt wel of ze steeds jonger en actiever wordt! Maar we blijven realistisch en leven van dag tot dag.
Posted in 2012, Deerhound algemeen, O'Cockaigne Landgoed | Tags: Edle Emmy vom Welzerberg | Comments Closed
Cody is weer thuis.
Cody is weer thuis.
Op de terugweg vanuit Hongarije, 12 juni, kregen we een noodoproep dat Cody dringend opgehaald moest worden. Angelique, de eigenaresse kon door omstandigheden voorlopig niet meer voor hem zorgen. Zodra we thuis waren heb ik Commander Cody, zoals hij officiëel heet, opgehaald.
Cody is een broer van Coney en Caintha en dus ook al dik 9 jaar oud! Toen ik hem ophaalde was hij twee weken ervoor geschoren en zag er dus uit zoals op deze foto. Hij lijkt wel een grote pup en gedraagt, ondanks zijn lichte hartproblemen, zich ook zo. Het was natuurlijk wel weer even wennen voor hem maar na een aantal dagen begon hij te spelen.
Het grappige was dat hij zij oude speelgoed opzocht! Met deze veelkleurige ezel heeft hij als pup, dik 9 jaar geleden, veel gespeeld. Ook wilde hij wel graag met Calhoun spelen maar die durfde dit toch niet aan, spelen met je oude oom?!
Inmiddels zijn we een paar maanden verder en voelt Cody zich helemaal thuis. Hij heeft de logeerkamer opgeeist en ligt daar prinsheerlijk op een gelmatras die ik ooit van Angelique heb gekregen. Het zou zo moeten zijn! Zijn vacht is weer 
behoorlijk gegroeid en hij gaat steeds meer op Cavanaugh lijken, een echte woolly. Hij is alleen veel lichter van kleur en fijner van bouw.
Inmiddels hebben we besloten dat Cody hier blijft. Hij doet het goed en heeft het erg naar z’n zin. Hij geniet van de boswandelingen en vindt het, net als zijn zus Coney, heerlijk om door de grootste baggerplassen te lopen. Hoe viezer, hoe lekkerder!
Ik hoop dat we nog lang mogen genieten van deze lekkere krullenbol.
Posted in 2012, Deerhound algemeen, O'Cockaigne Landgoed | Tags: Commander Cody O'Cockaigne | Comments Closed
Nieuwe “Scottish Deerhound Primer” van Barbara Heidenreich.
De nieuwe “Scottish Deerhound Primer”.
Sinds vandaag is de nieuwe “Scottish Deerhoun Primer” van Barbara Heidenreich, Fernhill Deerhounds uit Canada, te downloaden. Barbara heeft haar eerste Primer geschreven in 1970 om haar puppy-kopers wegwijs te maken in Deerhoundland. Het is intussen ettelijke malen aangepast en opnieuw uitgebracht en nu is het dus ook aan het digitale tijdperk aangepast zodat iedereen het kan downloaden, uitprinten en vooral lezen.
Ik raad het echt iedereen aan. Er staan ontzettend veel belangrijke Deerhound-specifieke zaken in vermeld, alles geschreven door mensen die ECHT verstand van Deerhounds hebben. Zo staat er bijvoorbeeld een recept in voor de Magic Meetballs, een lekkernij voor Deerhounds die echt niet willen eten of snel opgepept moeten worden na b.v. een operatie. Ook de waarden van het hart staan erin, zodat als u uw Deerhound laat onderzoeken door uw dierenarts u deze waarden kan laten zien zodat er geen misverstanden ontstaan over de afmetingen van het hart daar deze nogal afwijkend zijn van een normaal hondenhart. En zo staat het vol met interessante wetenswaardigheden.
Een echte aanrader dus! Ga gauw naar http://www.fernhill.com/about-deerhounds/your-scottish-deerhound-primer/ en geniet en leer.
Barbara bedankt!!!
NIEUW, O’Cockaigne Deerhounds in de Kunst.
Een nieuwe pagina is toegevoegd, “O’Cockaigne Deerhounds in de Kunst”.
U vindt deze pagina onder O’Cockaigne Deerhounds.
Cheytah O’Cockaigne is overleden.
Cheytah O’Cockaigne
2-12-2007 – 24-6-2012
Nu, na een dikke week, kan ik het opbrengen om de wereld op de hoogte te brengen van de vreselijke gebeurtenis die ons is overkomen. We hebben zeer plotseling afscheid moeten nemen van Cheytah. Hierdoor is onze wereld stil gevallen. Onze hoop op pupjes van haar is vervlogen. Hieronder kunt u het relaas van Cheytah’s overlijden lezen, geschreven door Sonja.
IN MEMORIAM VAN CHEYTAH
2.12.2007 – 24.06.2012
4,5 jaar gelden was ik ontzettend blij toen ik uit het nest van de zeer succesvolle Multi Ch. Cute Coney O’Cockaigne de mooiste pup kreeg aangeboden, te meer omdat ik wist hoe kieskeurig Caroline is met haar keuze betreffende de nieuwe puppy eigenaren.
Cheytah was de best opgevoede pup die ik ooit gehad heb. Door de vele indrukken uit de “grote wereld” en daarbij die van huize “O’Cockaigne” (waar hondenmelk en honing rijkelijk vloeien) was ze al aardig gevormd.
Van autorijden tot winkelcentrum, van coursingterrein tot kinderspeeltuin, hierdoor trok een goed gesocialiseerde en al zindelijke 3 maanden oude pup bij ons in. Zij charmeerde alle mensen met haar nieuwsgierige, zelfverzekerde en open karakter. Ze was een echt zondagskind!
Het is te veel om op te noemen wat mijn familie, ikzelf, Caroline, Simon en alle vrienden allemaal met haar beleefd en gedaan hebben maar bovenal is ze de laatste 4 jaren waarschijnlijk het belangrijkste in mijn leven geweest.
Op 23 juni, nadat ze haar ochtend wandeling gemaakt had, zakte ze voor haar etensbak in elkaar. Ik reed meteen, met 2 verschillende schoenen aan en zonder autopapieren, naar de dierenarts. Daar kreeg ze de eerste noodzakelijke medische hulp en vervolgens haastte ik me naar een gespecialiseerde kliniek, 90 km verderop gelegen. Ook hier kon men geen exacte diagnose stellen, te meer omdat Cheytah’s ademhaling erg zwak was en men daardoor geen narcose kon geven.
Hierna volgde één van de zwaarste nachten van mijn leven. Ik mocht niet meer bij haar zijn. Ze kreeg inmiddels sterke medicijnen en was nauwelijks aanspreekbaar maar ze was niet alleen.
De volgende dag was de ademhaling wat stabieler maar de pijn-reflex van haar rechter been was helemaal verdwenen, terwijl de andere reflexen ook steeds zwakker werden. Hierdoor moest men Cheytah onder narcose brengen. Er werd een MRI gemaakt en uit de diagnose kwam de mededeling dat ze een ruggenmerg-infarct had gehad over een lengte van 15 cm en hierdoor waren alle functies uitgevallen. De beslissing om haar uit haar lijden te verlossen werd hierdoor makkelijker gemaakt.
Helaas was het voor haar en ons niet weggelegd dat ze voort zou leven in haar kinderen. Maar ze zal altijd de grootste plaats in mijn hart behouden.
Haar laatste rustplaats zal op het landgoed van “O’Cockaigne” zijn tezamen bij haar andere 4 benige familie.
Sonja
Ik wil in ieder geval Sonja ook via deze weg heel erg bedanken voor wat zij met Cheytah heeft weten te bereiken en voor de ongelooflijk, vele fijne uren die we samen hebben doorgebracht. Ik hoop dat we nog erg vaak vreugde en helaas ook verdriet mogen delen.
Sonja, bedankt!
Posted in 2012, Deerhound algemeen, O'Cockaigne Landgoed | Tags: Cheytah O'Cockaigne | Comments Closed